Od początku 2002 roku w Ośrodku Działań Twórczych "Światowid" bardzo dużo się zmieniło. Przede wszystkim zmienił swoja lokalizację. W chwili obecnej znajduje się na Biskupinie przy ul.Sempołowskiej w nowo wybudowanym skrzydle Szkoły Podstawowej Nr 91. Nasza historia sięga jednak dużo dalej.

Budynek, w którym poprzednio znajdował się Ośrodek Działań Twórczych "Światowid" powstał w 1932 roku, obiekt ten znajduje się na terenie osiedla Sępolno, objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską i wpisany jest do rejestru zabytków prawem chronionych.

W owym, obiekcie do 1945 roku znajdował się kościół ewangelicki, po II wojnie światowej zaś w zarządzanie objęły go władze Zarządu Gospodarki Komunalnej dzielnicy Śródmieście. W latach 50-tych główną, dużą salę byłego kościoła wyremontował Zarząd Kin i dzięki temu osiedle otrzymało własne kino. Dział miejski Słowa Polskiego ogłosił wówczas konkurs na nazwę nowego kina, który wygrał uczeń siódmej klasy, znajdującej się nieopodal Szkoły Podstawowej nr 45.

Kino nazwano "Światowid". Druga część tego budynku, siedziba dawnej parafii miała różne przeznaczenie. Początkowo mieszkało tam sześć rodzin, znajdowała się placówka ORMO a w dużej sali od czasu do czasu odbywały się osiedlowe zebrania mieszkańców.

W latach 60-tych, Sępolno jako jedno z pierwszych zasiedlonych terenów po wojnie przeżywało wyż demograficzny. Działacze a przede wszystkim radni miasta postanowili wykorzystać pomieszczenia byłej parafii i przeznaczyć je dla młodzieży na cele oświatowe i kulturalne. Gmina Kościołów Ewangelickich nie stwarzała problemów z tym związanych, mieli sporo obiektów kościelnych na terenie Wrocławia a wiernych nie wielu. Działacze kultury usankcjonowali więc na drodze prawnej fakt powstania Dzielnicowego Domu Kultury Śródmieście.

Właściwą działalność środowiskową ośrodek podjął dopiero we wrześniu 1965 roku. Odbyła się wówczas uroczystość Dnia Działacza Kultury, inaugurująca rok kulturalny połączona z otwarciem nowej placówki. Pierwszym kierownikiem Dzielnicowego Domu Kultury została

Pani Elżbieta Tomalanka, piosenkarka i doskonały organizator. Potrafiła ona skupić wokół placówki aktywistów, radnych, ludzi kultury i sponsorów. Pracowano w bardzo skromnych warunkach mając do dyspozycji dużą salę widowiskową ze sceną oraz jedno małe pomieszczenie biurowe. Dzięki pomocy ówczesnych władz lokalnych po dwóch latach dotychczasowi lokatorzy budynku zostali wykwaterowani, obiekt wyremontowano i rozpoczęto normalną działalność kulturalną. Według wspomnień ówczesnych działaczy kultury był to najświetniejszy okres działalności placówki, przede wszystkim ze względu na specyfikę tamtego okresu. Placówek kulturalnych było wówczas nie wiele a pracownicy Dzielnicowego Domu Kultury Śródmieście mieli wielkie ambicje przybliżenia mieszkańcom "małej i wielkiej kultury" takiej jak teatr, operetka, spotkania z artystami i ludźmi nauki. Szczególną opieką została objęta młodzież II liceum ogólnokształcącego im. Konarskiego, Szkoły Podstawowej nr 45 oraz szczep harcerski "Wrocławskie Orlęta".

Oprócz podstawowej działalności w sekcjach organizowano także spotkania i imprezy plenerowe na pergoli oraz koncerty grup

amatorskich lub orkiestr (milicyjnych i Garnizonu Wrocław) w muszli koncertowej znajdującej się przed Domem Kultury.

Działacze Dzielnicowego Domu Kultury Śródmieście tamtych lat mogą pochwalić się imprezami, które dzięki nim pojawiły się po raz pierwszy we Wrocławiu. Zorganizowano pierwsze w Polsce Święto Babci z piękną oprawą artystyczną oraz upominkami (najmłodsza wówczas babcia liczyła 36 lat a najstarsza 96), Święto Ojca, festyn "Dzień Sępolna" połączony ze sprzątaniem przez młodzież osiedla oraz z wieloma konkursami dotyczącymi wiedzy na temat Sępolna, wystawy psów nierasowych tzw. "Paradę psich piękności" przed Halą Ludową gdzie komisji jury przewodniczył Antoni Gucwiński.

W 1970 roku kierownikiem Domu Kultury została Pani Krystyna Hofman-Liandzis, dzięki której w czasie remontu obiektu dobudowano przybudówkę z przeznaczeniem na kawiarnię i miejsce kameralnych spotkań mieszkańców. W tym czasie zadbano również o architekturę

wokół budynku, powstały przepiękne rabaty kwiatowe, zasadzono krzewy oraz drzewa.

Następczynią Pani Liandzis w 1973 r. została Daniela Smolińska. Kierowała ona placówką w najlepszym (finansowo) okresie dla kultury. Miała ona największe środki finansowe przeznaczone na działalność kulturalną. W tym czasie rozwinęły się wszystkie sekcje zainteresowań, teatrzyki dla dzieci, teatr poezji, koła teatralne prowadzone przez znanych aktorów m.in. przez Jana Peszka.

W okresie stanu wojennego, a dokładnie od 1979r. kierownikiem Domu Kultury został Ryszard Olbert, któremu przyszło pracować w bardzo trudnych warunkach. Nastał czas strajków, ludzie przestali interesować się kulturą a z powodu trudnej sytuacji gospodarczej w kraju brakowało środków finansowych na rozwój kultury. Mimo tego trudnego okresu placówka działała nadal.

W 1987 r. kolejnym szefem Domu Kultury "Śródmieście" została Bożena Barska, która przez lata zawirowań i transformacji potrafiła obronić placówkę przed upadkiem, odremontować ją i przywrócić jej dawną świetność. W tym okresie nastąpiło wiele znaczących zmian, m.in. zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej Miasta Wrocławia z dnia 27.12.1990r. (uchwała nr XVI/85/90) Dzielnicowy Dom Kultury Śródmieście został przekształcony z dniem 01.01.1991 w Dom Kultury "Światowid". Kolejną zmianą był fakt przyłączenia do "Światowida" kina, które przez wcześniejsze lata należało do Okręgowego Przedsiębiorstwa Rozrywkowo-Filmowego (po transformacji Odra Film). Tak wiec od kwietnia 1991 roku kino "Światowid" prawnie należało do Domu Kultury. Jednak najważniejsze zmiany nastąpiły parę lat później. Na podstawie Ustawy nr 73, ust. Nr 323 z dnia 13.05.1994r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej rozpoczął się w Domu Kultury "Światowid" bardzo trudny okres. Po wielu debatach władz Domu Kultury z Zarządem Miasta Wrocławia w dniu 06.11.1996 r. w Warszawie przed Komisją Regulacyjną została

podpisana ugoda miedzy Gminą Wrocław a Parafią Ewangelicko-Augsburską św. Krzysztofa we Wrocławiu dotycząca przekazania na własność nieruchomości, którą do tej pory stanowił właśnie Dom Kultury "Światowid" wraz z kinem. Od tej decyzji nie było już odwołania. Rada Miasta Wrocławia zobligowała jednak Zarząd Miasta do zapewnienia w ciągu 5 lat nowej siedziby Domowi Kultury. W ciągu tych lat "Światowid" istniał nadal lecz w bardzo "okrojonej" formie.
Z dotychczasowej powierzchni użytkowej mierzącej 1.415 m² do użytku Domu Kultury pozostało raptem niespełna 21% tj. 495m². Pozostała część budynku została oddana Kościołowi a wydzielona część miała służyć Ośrodkowi jeszcze przez 5 lat.

Zmniejszona została ilość sekcji, z niektórych imprez trzeba było w ogóle zrezygnować. Jako nową siedzibę Zarząd Miasta przydzielił "Światowidowi" jedno skrzydło nowo budowanej wówczas szkoły podstawowej nr 91 przy ul. Sempołowskiej na Biskupinie. Jednak na odbiór trzeba było poczekać do końca roku 2001. Trzeba było przeczekać te pięć lat.

Od 1997 r. dyrektorem placówki jest Izabela Miszczyk. Nie miała ona łatwego startu. Dom Kultury musiał działać na znacznie zmniejszonej powierzchni.

Na rok przed odebraniem nowego obiektu Dziennik Ustaw nr 12/2000 spowodował kolejną transformację Domu Kultury. Dotyczył on zmian w gospodarce finansowej instytucji kultury i umożliwił wspomaganie działalności kulturalnej ze środków zdobytych z prowadzonej działalności gospodarczej. Tak, więc placówki kulturalne przestały być instytucjami budżetowymi a zyskały możliwość samodzielnego zarobkowania. Wraz ze zmianą statutu wiele placówek zmieniło nazwy z Domów Kultury na inne, uważając te poprzednie za archaiczne. I tak zgodnie z uchwałą z dnia 14.04.2000r. przestał istnieć Dom Kultury "Światowid" pod tą nazwą a rozpoczęła działalność jako Ośrodek Działań Twórczych "Światowid".

Dziś, w nowym już obiekcie Ośrodek przeżywa swój renesans. Reaktywowane zostały wszystkie sekcje jak i powstało wiele nowych. Powiększyła się także ilość imprez o charakterze ogólnopolskim (Artystyczne Warsztaty Teatralne, Muzyczne, Międzynarodowy Konkurs Modeli Plastykowych, Konkurs Recytatorski, Konferencja Tańca Współczesnego oraz wiele innych).